منزلت او حسد ورزيده و كلمات او را در برخى مناظرات دروغ و بىحقيقت قلمداد كرده است ، مولى الياس ديگر تاب نياورده و موهان را به گچرات و سپس به مكه و عراق ترك گفته و سرانجام به اردبيل عزيمت كرده و تا آخر عمر در آنجا عزيمت گزيده است . مقدس اردبيلى در حق دايى خود ( مولى الياس ) گويد : من شخص آگاه به اين فن [ هيئت و نجوم ] را تنها منحصر در دايى خودم مىبينم ، يعنى كسى كه روزگار همسان او را - بعد از خواجه نصير الدّين از حكماى متدين مسلمان - در اين فن نياورده است . خداوند او را به مرضاتش موفق دارد و به وجود او بر ما منت نهد و از علمش به ما افاضه فرمايد ، و از كمى توفيق آن است كه اين عبد پس از 25 سال مفارقت و خواهش شبانه‌روزى از خداوند جهت وصول به محضرش دوباره در كربلا و مشهد حضرت ابى عبد اللّه الحسين به خدمتش رسيدم ولى خلال اين مدت بيمار بودم ، و در برخى ايام غافل ، شكر نعمت وصل او را نكردم تا اينكه از من مفارقت فرمود ، از كرم خداوند خواستارم مرا مؤاخذه نفرمايد بلكه بر من منت نهد تا بار ديگر به صحبت او مشرف شوم و به مقدار ضرورت از اين علم [ هيئت و نجوم ] و ساير علوم حقيقى ضرورى از جنابش برگيرم . « 1 »

--> ( 1 ) . اردبيل ، گنجينه شيخ صفى و عالمان اردبيل ، ج 7 ، ص 555 ، كنگره بزرگداشت مقدس اردبيلى ، و ج 10 ، مقالات كنگره محقق اردبيلى ، ص 355 و بعد ، 1375 ش .